Interakcje przypraw z lekami
Przyprawy są cenione od wieków w medycynie ajurwedyjskiej i chińskiej ze względu na ich właściwości lecznicze.
W niewielkich ilościach, cynamon, kurkuma i imbir, stosowane do gotowania, są na ogół bezpieczne i mogą przynosić korzyści zdrowotne, w zależności od ich jakości i metod przygotowania. Jednak w wyższych dawkach terapeutycznych mogą wchodzić w interakcje z lekami lub powodować skutki uboczne; dlatego ich długotrwałe stosowanie w dużych ilościach powinno być uzgadniane z lekarzem nadzorującym leczenie.
Przyprawa cynamonowa jest ekstrahowana z kory różnych gatunków drzewa cynamonowego, a olejek eteryczny cynamonowy jest uzyskiwany z kory lub liści. Aktywne składniki obejmują cynamonaldehyd, eugenol i kumarynę. Cynamon ma właściwości przeciwutleniające, przeciwzapalne, przeciwdrobnoustrojowe, przeciwwirusowe, przeciwnadciśnieniowe, regulujące poziom cukru we krwi i przeciwnowotworowe. Może również zmniejszać ryzyko chorób serca i poprawia funkcjonowanie mózgu. Wspomaga również trawienie i zwalcza infekcje.
W połączeniu z lizozymem olejki eteryczne z Cinnamomum verum i goździka (Syzygium aromaticum) zmniejszają minimalne stężenia hamujące gentamycyny i imipenemu przeciwko wielolekoopornym Pseudomonas aeruginosa i Klebsiella pneumoniae, zwiększając w ten sposób skuteczność antybiotyków i modyfikując oporność. Jego stosowanie u pacjentek z rakiem piersi według wstępnych spostrzeżeń wykazuje obiecujące efekty, ale potrzebne są dalsze badania.
Aldehyd cynamowy aktywuje receptory, które zwiększają wydalanie niektórych leków, potencjalnie zmniejszając ich skuteczność. Azjatycki cynamon kasja zawiera większe ilości kumaryny niż cynamon cejloński; w dużych dawkach kumaryna może uszkadzać wątrobę, a w połączeniu z lekami przeciwzakrzepowymi może zwiększyć ryzyko krwawienia.
Może powodować interakcje z lekami przeciwbólowymi, przeciwdepresyjnymi, chemioterapeutycznymi i przeciwcukrzycowymi. Zgłaszane działania niepożądane obejmują objawy żołądkowo-jelitowe, bóle głowy i reakcje skórne, takie jak zapalenie skóry lub nasilenie trądzika różowatego.
Kurkuma zawiera kurkuminoid kurkuminę, żółty składnik proszku curry, masala i złotego mleka, ceniony za swoje właściwości przeciwzapalne i przeciwutleniające, a w dawkach terapeutycznych za swoje działanie przeciwnowotworowe i przeciwbólowe.
Kurkumina wchodzi w interakcje z enzymami wątrobowymi i może wpływać na leki przeciwdepresyjne, leki przeciwnadciśnieniowe, środki chemioterapeutyczne i niektóre antybiotyki. Jej właściwości rozrzedzające krew, obniżające poziom cukru we krwi i obniżające ciśnienie krwi mogą nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych, przeciwcukrzycowych, insuliny i leków przeciwnadciśnieniowych. Natomiast jednoczesne przyjmowanie produktów bogatych w żelazo może zmniejszyć biodostępność kurkuminy.
Aby zapewnić odpowiednie wchłanianie, kurkuminę należy spożywać z tłuszczami i bogatym w piperynę czarnym lub długim pieprzem, a także z chili, cytryną, imbirem, miodem, a nawet cynamonem i gałką muszkatołową. Metody przygotowania są kluczowe: gotowane korzenie mogą oferować silniejsze działanie ochronne DNA, pieczenie w ghee może korzystnie wpływać na mikrobiom jelitowy i wchłanianie związków, a utleniania należy unikać.
W stężeniach terapeutycznych kurkumina jest przeciwwskazana w przypadku kamieni żółciowych, cholestazy, zaburzeń krzepnięcia lub leczenia przeciwzakrzepowego, a także w czasie ciąży i karmienia piersią. Natomiast ma korzystne działanie w zapaleniach stawów i zapaleniu błony naczyniowej oka.
Imbir jest znany ze swoich właściwości przeciwzapalnych, wzmacniających odporność i przeciwwymiotnych. Niektóre badania sugerują właściwości obniżające poziom cukru we krwi i lipidów we krwi, ale zakres interakcji z lekami przeciwcukrzycowymi i możliwe skutki uboczne — podobne do skutków ubocznych sulfonylomocznika — wymagają dalszych badań. Imbir jest już stosowany w produktach łączonych do leczenia cukrzycy.
Jego aktywne składniki, takie jak gingerol, mają działanie rozrzedzające krew, gdy są spożywane regularnie, przewlekle lub w skoncentrowanej formie, i mogą zwiększać ryzyko krwawienia, gdy są przyjmowane z lekami przeciwzakrzepowymi. Większe dawki mogą powodować działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak podrażnienie błony śluzowej, wzdęcia i zgaga.
Badania wskazują na potencjalne interakcje tych przypraw z lekami, ale wyniki dotyczą głównie dużych dawek, a nie typowego zastosowania kulinarnego. Zaleca się ostrożność przed rozpoczęciem przyjmowania takich suplementów, szczególnie u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe, przeciwcukrzycowe lub chemioterapeutyczne. Dla większości osób przyprawy te są uważane za bezpieczne i łączą smak z potencjalnymi korzyściami zdrowotnymi. W określonych dawkach (zazwyczaj dużo większych niż stosowane w kuchni) ich stosowanie jest formą ziołolecznictwa i przynosi określone efekty terapeutyczne. Oczywiście u osób bardziej wrażliwych na określone składniki reakcje organizmu mogą być znacznie bardziej nasilone.